Kurabiyeler, hem tatlı hem de tuzlu versiyonlarıyla dünya mutfağının en çok tüketilen atıştırmalıklarıdır. İster ağızda dağılan kıyır kıyır bir doku, ister içi akışkan yumuşak bir yapı arayın; her damak zevkine uygun bir tarif mutlaka vardır.

Mutfaklarda en sık pişen kurabiye çeşitleri şunlardır:

Un kurabiyesi Türk mutfağının en garanti ve en sevilen kurabiyesidir. Genellikle sadece tereyağı, un ve pudra şekeri (bazen nişasta) ile yapılır. En belirgin özelliği bembeyaz kalması ve ağza atıldığı anda dağılmasıdır. Doğru yapıldığında damakta tereyağı kokusu bırakır ve asla sert olmaz.

Elmalı kurabiye kış aylarının ve çay saatlerinin kraliçesidir. Rende elma, tarçın, şeker ve cevizin sotelenmesiyle hazırlanan iç harç, yumuşak bir hamurla buluşur. Genellikle rulo veya bohça şeklinde sarılır ve üzerine bolca pudra şekeri serpilir. Fırından çıktığında evi saran tarçın kokusuyla bilinir.

Çocukluğumuzun nostaljik lezzeti olan anne kurabiyesi, hamurunda yoğurt kullanıldığı için dışı hafif kıtır, içi ise kek gibi yumuşak olur. Genellikle portakal veya limon kabuğu rendesiyle aromalandırılır. Üzerine toz şeker serpilerek pişirilmesi karakteristik özelliğidir.

Cookieler son yıllarda kahve dükkanları sayesinde popülerleşen bu kurabiye, klasik kurabiyelerden farklı olarak "chewy" (sakızımsı) ve nemli bir dokuya sahiptir. Hamurunda genellikle esmer şeker kullanılır ve iri parça çikolatalar (chunks) eklenir. Süt veya kahve ile tüketimi yaygındır.

Tuzlu kurabiye tatlı sevmeyenlerin favorisidir. Bu kurabiyenin "kıyır kıyır" olmasını sağlayan sır, hamurunda kullanılan sirke ve ona o özel kokuyu veren mahleptir. Genellikle örgü, simit veya çubuk şeklinde yapılır; üzerine çörek otu ve susam serpilir. Kavanozda uzun süre bayatlamadan saklanabilir.

İzmir bombası, incecik, neredeyse zar gibi açılmış bir hamur katmanının içine bolca kakaolu fındık kreması doldurularak yapılır. Fırında çok kısa süre (5-6 dakika) tutulur. Sıcakken yenildiğinde içindeki çikolata akışkan haldedir. Sosyal medyanın en viral tatlılarından biridir.

Islak kurabiye şerbetli tatlı sevenler için kurabiye formunda bir alternatiftir. Yoğun kakaolu hamur pişirildikten hemen sonra soğuk şerbete batırılıp çıkarılır. Bu işlem kurabiyeye ıslak, nemli ve yoğun bir brownie dokusu kazandırır. Genellikle üzeri Hindistan cevizi veya Antep fıstığı ile süslenir.

Kavala kurabiyesi Edirne ve Trakya yöresinin coğrafi işaretli lezzetidir. En büyük özelliği, unun ve bademin önceden kavrularak kullanılmasıdır. Bu işlem kurabiyeye kendine has bir aroma ve kum gibi dağılan bir yapı verir. Yarım ay şeklinde kesilir ve bol pudra şekeri ile kaplanır.

Geleneksel Türk mutfağının özel tatlarından biridir. Un kullanılmaz; temel malzemeleri yumurta akı, şeker ve acı badem unudur (veya badem unu). Dışı çıtır kabuklu, içi ise yapışkan ve sakızımsı bir kıvamdadır. Genellikle iki kurabiye birbirine yapıştırılarak sunulur.

Görsel olarak mantara benzediği için bu ismi almıştır. Nişasta ağırlıklı bir hamurla yapılır, bu da ona ağızda eriyen bir doku verir. Şekil verilirken hamurun üzerine soda şişesinin ağzı kakaoya batırılarak bastırılır, böylece mantar sapı ve şapkası görüntüsü oluşur.

Tırtıl kurabiye yapımında özel bir kalıp ucu veya tırtıl kurabiye aparatı kullanılarak şekil verilir. Uzun, şeritli ve kıvrımlı yapısı sayesinde çok kıtır olur. Genellikle uçları eritilmiş çikolataya batırılıp fıstık veya Hindistan cevizine bulanarak servis edilir. Çocukların en sevdiği şekilli kurabiyelerden biridir.

İtalyan kökenli olan ve "iki kere pişirilmiş" anlamına gelen Biscotti, oldukça sert ve kıtır bir yapıdadır. Önce bütün bir rulo olarak pişirilir, sonra dilimlenip tekrar fırınlanarak kurutulur. İçinde bolca badem, fındık veya kuru meyve bulunur. Genellikle kahveye veya şaraba batırılarak yumuşatılıp yenir.

Görüntüsüyle iştah kabartan, yapımı en pratik kurabiyelerden biridir. İçindeki bol nişasta sayesinde un kurabiyesinden bile daha hafif ve ağızda eriyen bir yapıya sahiptir. Pişerken üzerinin kendiliğinden çatlaması ona karakteristik özelliğini verir. Genellikle sade veya kakaolu olarak yapılır, fırından beyaz çıkması makbuldür.

Pastane vitrinlerinin vazgeçilmez tuzlusudur. Adını "çatal"a benzeyen şeklinden alır. Hamuruna eklenen mahlep, bu kurabiyeye o eşsiz pastane kokusunu ve hafif buruk tadı verir. Üzerine yumurta sarısı sürülüp bolca çörek otu serpilir. Çayın yanında en iyi giden, uzun süre bayatlamayan bir klasiktir.

Özellikle yeni yıl döneminde yapılan, baharatlı ve aromatik bir dünya klasiğidir. İçindeki zencefil, tarçın, karanfil ve pekmez (veya bal) sayesinde koyu renkli ve keskin kokulu olur. Genellikle kurabiye adam, çam ağacı veya kar tanesi kalıplarıyla kesilir; üzeri "royal icing" denilen renkli şekerli soslarla süslenir.

Makaron Fransız mutfağının en zarif ve teknik beceri gerektiren tatlısıdır. Temel malzemesi badem unu, yumurta akı ve pudra şekeridir. İçi yumuşak, dışı incecik ve kırılgandır. İki bombeli kapağın arasına ganaj veya meyve dolgusu sıkılarak sandviç gibi kapatılır. "Etek" denilen kenar fırfırları, iyi bir makaronun imzasıdır.

Adından da anlaşılacağı gibi, "şekil verme derdi olmayan" en zahmetsiz kurabiyedir. Hamur hazırlandıktan sonra elle yuvarlanmaz; kaşıkla veya elle koparılıp gelişi güzel tepsiye atılır. Genellikle içinde kuru üzüm, ceviz veya fındık parçaları bulunur. Görüntüsü dağınık olsa da lezzeti tam bir anne kurabiyesi kıvamındadır.

Hindistan cevizi aşıklarının favorisidir. Genellikle un ve yağ kullanılmadan, sadece yumurta akı, şeker ve bolca Hindistan cevizi karıştırılarak yapılır. Dışı nar gibi kızarıp çıtırlaşırken, içi yumuşak ve nemli kalır. Çok az malzemeyle yapılan, hafif ve glutensiz (unsuz versiyonlarında) bir alternatiftir.